To my lovely friends

Hello! Sunday :).


For long time that I don't post anything on this blog... I don't know what I should post, seriously LOL.

So, this blog is almost waste OTL. (really bad)



I just came back from Bangkok 3 days ago, during that time, I created CG for the new semester...

...Yes, my school will open tomorrow O<-<.



To enlarge, please click the picture.


The school will open... the rest day is so short but I've just seen a lot of thing that I never seen.

I just tried to do something that secondary school must do... (but the fact that I'm in high school now.) I'd seen a full version of disappointing (Let's eat to erase bad feeling!) and now I just got better and very happy again LOL.

After all, I'll have a lot of thing to do in the new semester ;w; and many things that I had promised myself.

When we have a goal, we will have an inspiration to do many things xD

See ya!

PS.
- I just watched 'The Avengers' ! It's so YAOI funny! Love Thor*Loki <3

วันสบายๆในบ้านหลังเล็ก

มากรุงเทพได้สองวันแล้ว ;-;

ตอนนี้เป็นช่วง long weekend

20111129

วันนี้ไปเรียนตามปกติ
นึกว่าจะต้องเรียนพละซะแล้ว (ไม่ชอบวิชานี้ที่สุดดดด)
ที่ไม่ชอบเพราะยังไม่ได้สอบ............
แต่ก็ไม่ได้เรียน เพราะตอนเช้ามีซ้อมร้องเพลงงานวันพ่อ
ร้องกันจะตายยยย เสียงหายหมดแล้ววววว

สรุปตอนเช้าได้เรียนแค่ฟิสิกส์...
แน่นอนว่าไม่ได้ตั้งใจเรียน (แย่) นั่งอ่านนิยาย วาดรูป รอให้หมดพัก
ลงมาพัก ไม่ได้เอาสมุดมาจดชื่อน้อง บอกตรงๆ ขี้เกียจทำงาน
...เลยโดนเพื่อนด่า //ขอโทษษษษ
เนียนไปช่วยทำแป๊บนึง แล้วก็เมาท์มอยกันเรื่องน้องม.3ที่น่าจะจัดการ...

ประทับใจเสียงเพลงตอนเปิดนั่งสมาธิมาก (ตอนเช้าก็ชอบ)
บ่ายคาบสังคม... แตงโมให้ซ้อมกตัญญุตา
......ร้องเพลงอีกแล้ว //ตาย
ซ้อมทั้งบ่ายจนเลิกเรียน.......
หมายเลข 4 น่ากลัวมากอ่ะ...

หัวข้อ : Diary
ชนิด : บันทึกไดอะรี่

20111016

เช้าวันอาทิตย์ที่สดใส...

จะเรียกว่าเช้าก็ไม่เต็มปากนัก ในเมื่อตอนที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโทรศัพท์ นาฬิกาก็บอกเวลา 9 โมงแล้ว

ฉันกดรับสายด้วยน้ำเสียงค่อนข้างงัวเงีย "สวัสดีค่ะ..."

"ฮัลโหล วิวเหรอ เค้าอิงนะ"

"อืม"

"แกจะมาบ้านนิวกี่โมง"

...เออ จริงสิ เหมือนจะลืมไปเลยว่าวันนี้มีนัดซ้อมงานร้องเพลงภาษาอังกฤษ ฉันจำต้องลุกขึ้นมานั่งบนที่นอน... ให้ตายเถอะ ปวดหลังชะมัด นอนบนพื้นนานๆแล้วทำร้ายร่างกายตัวเองจังแฮะ

"เอ่อ..." ฉันกรอกเสียงลงไปพลางนิ่งคิด คำนวณเวลาอาบน้ำสระผม บลาๆ "...น่าจะสักสิบโมงนะ"

"อืมๆ งั้นแค่นี้นะ"

"จ้ะ"

สายตัดไป ฉันวางโทรศัพท์และลุกจากเตียง รู้สึกเหมือนตัวเองซึมกะทือพิกล

น่าจะมาจากนิยายที่อ่านเมื่อวาน... Wind with Voices พันธกิจเทวทูต ท่าทางแองเจไลน์กับเซนต์อาจะทำฉันโศกไปหน่อย นั่งอ่านคนเดียวเมื่อวานก็นั่งน้ำตาคลออยู่คนเดียว อดทึ่งไม่ได้จริงๆ... สุ่ยเฉวียนในวัยม.4 เท่ากับฉันตอนนี้ สามารถเขียนนิยายที่ทำให้เราผูกพันกับตัวละครและเข้าถึงอารมณ์ความรู้สึกได้ถึงขนาดนี้เลย...

ตั้งแต่อ่านนิยายมาหลากหลายแนว ฉันติดใจนิยายของอวี้หว่อมาก แต่นิยายของสุ่ยเฉวียนนี่... อาจจะเรียกว่าชะตาฟ้าลิขิตล่ะมั๊ง? ถ้าหากวันนั้นฉันไม่ก้าวเข้าไปในร้านแพร่พิทยาและคว้ามาเพราะเห็นว่า 'ปกสวย' วันนี้ฉันก็คงไม่ได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้...

แม้แต่อวี้หว่อยังยกย่องนิยายของสุ่ยเฉวียน และฉันก็เห็นด้วย นิยายของสุ่ยเฉวียนเป็นอะไรที่ให้ความรู้สึกว่า เราผูกพันกับตัวละครและอยากจะปลอบประโลมเขา

บรรยากาศที่ถูกสร้างขึ้นในนิยาย แม้ว่าจะเป็นแนวแฟนตาซี แต่กลับให้ความรู้สึกสมจริงและมีเหตุผลรองรับในตัว นี่อาจเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ฉันหลงใหลโลกของสุ่ยเฉวียนก็ได้

หลังจากอาบน้ำล้างหน้าสระผมแปรงฟันเสร็จ ฉันก็เริ่มหยิบ The Dark Sun ตะวันรัตติกาล ขึ้นมาอ่าน... นิยายเล่มนี้บ้างเกินคาด แต่ความสนุกและความอิ่มเอมใจ (ในความน่ารักของเซียร์...) ที่อวี้หว่อถ่ายทอดออกมาก็ยังคงอัดแน่นอยู่ในทุกหน้ากระดาษ ทุกตัวอักษร

ฉันขอยกย่องความดีความชอบส่วนหนึ่งของบทบรรยาย ทั้งของสุ่ยเฉวียนและอวี้หว่อ ให้ผู้แปล

ฉันปรารถนาจะเป็นให้ได้อย่างพวกเขาเหลือเกิน... ถ่ายทอดความรู้สึกเหล่านั้นออกมาให้ผู้อ่านเข้าใจ โดยที่ยังคงอารมณ์ของถ้อยคำภาษาเดิมเอาไว้

กว่าจะทานอาหารเช้าเสร็จและได้ออกจากบ้านก็ประมาณสิบเอ็ดโมงกว่า... นี๋ฉันสายขนาดนี้แล้วเหรอ! ฉันกรีดร้องในใจเงียบๆและเฝ้ารอให้รถจอดลงหน้าบ้านเพื่อนสนิท

อาคารสูงสามสี่ชั้น (ปกติฉันก็ไม่เคยเงยหน้าขึ้นไปนับว่ามันมีกี่ชั้น) ปรากฏแก่สายตา ประตูด้านหน้าฝั่งสำนักงานประกันมีแสงไฟลอดออกมา ฉันเปิดเข้าไปพร้อมกับสาวไอซ์ เพื่อนที่เจอกันหน้าบ้าน และพบเจ้าของบ้านเดินออกมาพอดี

"เย้ มาแล้ว"

ฉันยิ้มจืดให้นิว... ไม่มาได้ด้วยเหรอ

ฉันกับไอซ์นั่งเล่นนอนเล่นอ่านนิยายเล่นรอเพื่อนที่เหลือ... นุ๊กกี้ อิงอิง อุ๋งอิ๋ง เตย หลิว หยี อ๊อบ พลอย ฯลฯ แม้จำนวนคนจะไม่ได้เยอะเท่าเมื่อวานก็ไม่เป็นไร แต่ถึงอย่างนั้น... พวกเราก็ยังไม่ได้ทำงานจนเที่ยง อาหารเที่ยง(ฟรี)วันนี้ คุณแม่ของมายด์เลี้ยงมะกะโรนีผัดขี้เมา ที่ตอนหลังเส้นหมดกลายเป็นเส้นใหญ่ผัดขี้เมา

หลังจากทานเสร็จเรียบร้อย การซ้อมก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง แต่วันนี้ไม่มีฝ่ายนักร้องเข้ามาทำให้บรรยากาศดูเงียบเหงาไปพอสมควร ฉันแยกตัวไปจัดการกับฉากในฐานะหัวหน้าฝ่ายศิลป์(คิดเอาเอง... เพราะเหมือนจะเป็นอย่างนั้นตลอด) มีลูกมือแค่สองคน... น่าเศร้าแต่ฉันสุดจะบ่น เลยได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำงานไปตามยถากรรม

เหลือแค่ระบายสีรั้วกับกรอบหน้าต่างก็จะเสร็จ... แต่... ความกว้างขวางของมันทำเอาฉันหมดอารมณ์ทำเหลือเกิน

หลังจากนั้นฉันก็แวบออกไปดูการซ้อมเต้นบ้างเป็นระยะ วนกลับมาทาสีบ้าง แต่โยนให้ลูกมือทำเสียส่วนใหญ่ (แย่จริงๆ...) จนสักบ่ายสอง นิวก็คิดอะไรขึ้นมาได้

"ใส่เสื้อสกรีนลายชื่องานแค่สองคนไหม? ใส่แค่พิธีกรอ่ะ"

เป็นความคิดที่ดีมาก!

และโดยไม่ต้องผ่านการพิจารณาไตร่ตรองใดๆอีกต่อไป ฉันก็ลากอ๊อบกับพลอยออกไปหาร้านสกรีนเสื้อด้วยกัน เบ็ดเสร็จรวมค่าใช้จ่ายก็ประมาณสองร้อยกว่าๆ

แต่ระหว่างทางดันเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน... รถมอไซค์อ๊อบยางแบน

ตอนแรกก็คิดว่าเป็นแค่นั้น เราสองคนเลยทิ้งพลอยไว้ตรงสนามเด็กเล่น... แล้วก็ฝืนทนขับไปอีกหน่อยไปร้านปะยาง

เท่านั้นแหละ...

เมื่อเห็นพี่ที่ร้านดึงชิ้นส่วนสีดำยาวๆออกมา พวกเราก็พูดไม่ออกไปสามวิ

"ชิบ... ยางขาด..."

"เป็นไปได้ไงวะ อ๊อบ แกเอารถไปทำอะไรมาเนี่ย"

ยางข้างใน... ขาดเป็นสองท่อน แล้วนี่พวกเราก็ยังอุตส่าห์ขับต่อมาได้อีก

...ฉันขอบคุณพระเจ้าเงียบๆในใจ ที่ทำให้เราไม่เป็นอะไรไปก่อนกลางทาง

หลังจากนั้น อ๊อบก็ขับมาส่งฉันที่บ้าน เพราะตะกี้นิวโทรมาบอกให้ซื้อสีสเปรย์ไปด้วย

ฉันถือโอกาสนี้เอารถออกไปเองเลย และกัดฟันจ่ายค่าสี 35 บาทด้วยตังค์ตัวเอง

ค่าสี ค่าเสื้อ ค่าสกรีน ค่าปะยาง......... (น้ำตาไหลในใจ)

ฉันขับรถกลับไปบ้านนิว และพบว่า... ฉากเสร็จแล้ว ส่วนพวกนักเต้นก็ใกล้ซ้อมเสร็จแล้ว เหลือแต่ฉากโต๊ะเครื่องแป้งที่ยังไม่ได้ประกอบ

"สักห้าโมงเค้าจะกลับนะ"

ฉันประกาศออกไปอย่างนั้น และเฝ้าดูการซ้อมจวบจนห้าโมงเย็นถึงกลับบ้าน... และมานั่งพิมพ์อยู่อย่างนี้

-------------

อารมณ์อยากอัพแบบนิยาย............

หัวข้อ : Diary
ชนิด : บันทึกไดอะรี่

สอบๆๆ

ขณะนี้กำลังอยู่ในช่วงผจญ "สอบกลางภาค" ...


สอบวันนี้เป็นอะไรที่... เยี่ยมจริงๆ สอบ 5 วิชา ทำได้ 3 วิชา อีก 2 วิชา (เคมีกับคณิต) แทบจะส่งกระดาษเปล่าให้อาจารย์ค่ะ ฮือ T____T

แต่ก็ได้อะไรมาในห้องสอบนิดหน่อย.........




สาวน้อยชุดนักเรียน(โรงเรียนตัวเอง)...

หนีความจริงเรื่องข้อสอบเคมี
(อัตนัยล้วน 7 ข้อ เต็ม 20............)

หัวข้อ : My Life
ชนิด : บันทึกไดอะรี่

ข้อมูลส่วนตัว

keshiki29

Author:keshiki29
หมียินดีต้อนรับ >3<

ข้อความบันทึกล่าสุด
ความคิดเห็นล่าสุด
Trackbacks ล่าสุด
รายเดือน
หมวดหมู่
ค้นหา
RSS
ลิ้ง
แบบฟอร์มขอเป็นเพื่อน

เพิ่มผู้ใช้นี้เป็นเพื่อน